درطول عمر این حکومت، زندان های جمهوری اسلامی ،انباشته بود از زنانی که با مقاومت زیر شکنجه های قرون وسطی ای ،بازجویانشان را به درماندگی و یأس کشاندند. می دانیم خیزش های جنبش دانشجویی که می رفت حکومت را به بن بست ناگشودنی بکشاند با خیانت جریان های دانشجویی حکومتی زیر عنوان تحکیم وحدت ودنبالچه های دوم خردادی باند خاتمی ،در نیمه راه متوقف شد. اما در همان شرایط هم این زنان بودند که در چند قدمی نیروهای مسلح سرکوبگر رِژیم ونیروی های چماقدار وچاقو کشان لباس شخصی که با چراغ سبز رئیس جمهور محبوب! به میدان آمده بودند، حجاب تحمیلی را از سر برداشتند وبه آتش کشیدندو زیر پا لگد کردند. در شراط کنونی جمهوری اسلامی در شکننده ترین موقعیت خود قرار گرفته است پروژه فریبکارانه دوم خرداد به گور سپرده شده، دول اروپایی وامریکا که از جمهوری اسلامی اتمی شده می هراسند نه به خاطر مردم بلکه به دلیل منافع سیاسی واقتصادی و منطقه ای خودشان بخصوص منافعشان در عراق وافغانستان و خاور میانه به جنب و جوش افتاده اند. تا آن حد که خانم مرکل رئیس دولت جدید آلمان به صراحت رئیس جمهور ج. اسلامی را با هیتلردر یک کفه ترازو می سنجد وخطاب به او حرفهایی می زند که تا کنون از زبان هیچکدام از روئسای دولت های آلمان شنیده نشده است . ، ایا این رئیس همان حکومتی است که سبزهایش( این حزب یک وقت مترقی ترین حزب فعال آلمان بود ) درائتلاف با SPD  (حزب سوسیال دمکرات) چشمشان را برهمه جنایت های ج. ا بستند و آقای فیشر سابقا چریک را به بارگاه خامنه ای فرستادند؟. اما مطمئن باشید اگر اروپاو امریکا در نهایت بتوانند سرکشی اینان را مهار کنند ، بار دیگر دوستان وفادارهم خواهند بود . امادراین شراط فرصت طلایی محدودی برای ما فراهم شده که اگر ازاین فرصت برای مقابله جدی با ج.ا. بهره نگیریم موقعیتی را از دست خواهیم داد که با افسوس نمی توان جبرانش کرد.مسایل زنان در کشورهای اسلام زده حاد وبغرنج است وحکومت ارتجاعی جمهوری اسلامی سمبل استبداد وخفقاق وسردمدار تنظیم برنامه ضد انسانی به خصوص در موردزنان است . در این شراط پشتیبانی از حرکت های زنان بهره اش برای همه مردم  های تحت ستم ، نه فقط در ایران بلکه در دیگر کشورهایی است که از فرامین ظالمانه مذهبی رنج می برند.

 من نمی دانم که فکر و ایده این راه پیمائی 4 روزه (4 تا 8 مارس 2006 ) از چه کسی بوده است؟ هر فکری به هر حال از ذهن انسانی منشاء می گیرد وبعد به اجتماع می آید . اگر فکر زمینه های عملی پیدا کند. به دلها بنشیند. جا باز می کند و رشد می کند، فکر راه پیمائی هم  ممکن است از یک فرد به افراد دیگر و از یک گروه به گروهای دیگر، از یک سازمان سیاسی به تشکل ههای دیگر سیاسی، سرایت کرد ه باشد اما الان شکل واقعیت به خود گرفته است. دیگر با ماست که این حرکت را تقویت کنیم یا با معیار های بسته ارزیابی اش کنیم و جلوی پای شکل دهندگان این طرح وایده سنگ اندازی کنیم .  بیاییم به جای سکوت ، به جای بی اعتنانی به جای  غر زدن، گوشه ای از کار را بگیریم . اگر زنان ومردان خارج از ایران جدا از  وابستگی سازمانیشان هرکدام به سهم خود به یک بازوی کمکی بدل شوند و راه پیمایان از هر شهرکه می گذرند، ایرانیان وگروهای غیر ایرانی مترقی به استقبالشان بیایند وجمع قابل توجهی همراه  راه پیمایان باشند، مطمئن باشید رادیو ،تلویزیون ها ومطبوعات هم نسبت به این اتفاق واکنش مثبت نشان خواهند داد. اگر فقط1000 نفر از میان چند ملیون ایرانی درحدخرید بلیط فلان کنسرت به حساب های کارزار زنان کمک کنند. کمیته  تدارکات بدون دغدغه مالی می تواند ، کار سخت برنامه ریزی را اداره کند. این تجربه برای محک زدن توان ما هم هست تا چه حد ، فقط شعار حمایت از حقوق زنان را سرمی دهیم تا چه میزان از حرف وشعار به سوی یک عمل موثر پرواز می کنیم؟ امیدوار باشیم که این بار  یک ضربه کاری به پیکر نیمه جان حکومت جهل و جنون و ارتجاع و فساد فرود آوریم. دست همه کسانی که با شور و اشتیاق در کار تدارک این برنامه سهیم شده اند را می فشارم . موفق واستوار باشید.

10 فوریه 2006/ زاربروکن /آلمان.
 نشانی سایت کارزار زنان

 http://www.karzar-zanan.com/